شايد بسياري از مردم ندانند كه چرا امروز، 14 مهرماه را روز دام‌پزشكي نام‌نهاده‌اند. براي توضيح اين مسئله بايد به تاريخ بازگرديم.

برخي از دانشمندان معتقدند كه زمان پيدايش نباتات و حيوانات در زمين، حدود يك ميليارد و 400 ميليون سال پيش است.

دوران زندگي بشر به دو مرحله، يكي عهد ابتدايي و ديگري عهد حجر تقسيم مي‌شود. بشر در عهد ابتدايي هيچ‌گونه صنايعي نداشته و تنها از نظر قوه عقل از حيوان برتر بوده است.

عصر حجر اما به 3 دوره آغاز سنگي، پارينه سنگي يا ميانه سنگي و نوسنگي يا سنگ جديد تقسيم مي‌گردد.

اهلي كردن حيوانات كه با اهلي كردن سگ آغاز شده است، در دوران نوسنگي يعني 15هزار سال قبل از ميلاد پيشرفت كرد و انسان در اين عصر به اهلي كردن و پرورش گله‌هاي بزرگ گوسفند، بز، خوك، گاو، كبوتر، غاز و اردك پرداخت.

اهلي كردن حيوانات ظاهراً از آسيا آغاز شد. در عصر نوسنگي انقلاب بزرگي ايجاد و انسان در اين عصر از شكارگري به مرحله كشاورزي وارد شد و از خيش چوبي استفاده كرد.

در بدو ورود به مرحله كشاورزي، انسان به‌طور كامل به كشاورزي نمي‌پرداخت.

مردان به شكار ادامه مي‌دادند و احتمالا زنان به گردآوري تخم گياهان وحشي و كشت با دست، يا با وسيله سنگي و چوبي مي‌پرداختند تا سرانجام مردان با استفاده از گاو و خيش وارد مرحله اصلي شدند.

در فرهنگ اوستائي و پهلوي، هر يك از 30 روز ماه، نام يكي از فرشتگان است.

روز چهاردهم ماه را جوش يا گوشت و گاهي هم حوس گويند. گوش از گائوس اوستائي به معناي گاو، ريشه مي‌گيرد.

ابوريحان بيروني در آثار الباقيه نيز از «گوش روز» ياد مي‌كند و در مورد احكام رويت مار در روزهاي ماه ذكر مي‌كند كه اگر در روز 14 ماه، كسي مار ببيند رزقش تنها از چهارپايان است.

در اين روز گويا دعاي مخصوص درواسپا را مي‌خواندند و سلامت حيوانات را آرزو مي‌كردند.
مسئله گوشت روز در فرهنگ اسلامي نيز آورده شده است.

ملامحسن فيض كاشاني (1007 ـ‌ 1091 ه‌.‌ق) رسال‌هاي در نقل روايت معلي‌بن‌خنيس از حضرت امام صادق (ع) راجع به نوروز و 30 روز ماه پارسيان تأليف كرده و در آن، در مورد روز چهاردهم ماه حوس يا گوش آورده است: «چهاردهم حوس، نام فرشته‌اي‌است موكل بر آدميان و چهارپايان.

فارسيان مي‌گويند روزي سبك است و ما مي‌گوييم روز خوبي است براي هرچه خواهند و ديدن شرفا و علما براي حاجت خواستن در اين روز خوبست و هركس در اين روز بيمار شود به زودي شفا يابد، ان‌شاءاله»

اما در سال 1369 شمسي به‌دنبال پيگيري و تلاش تمامی رده های دامپزشکی براي اختصاص روزي از روزهاي سال در تقويم رسمي كشور به نام روز دامپزشكي، دكتر حسن تاج‌بخش، استاد ممتاز دانشگاه تهران و چهره‌ ماندگار دامپزشكي و مؤلف كتاب‌هاي تاريخ دامپزشكي و پزشكي ايران، ماه مهر را به‌عنوان ماهي شايسته به خاطر آغاز سال تحصيلي و روز چهاردهم را به ياد «گوش روز» كه در ايران باستان روز مباركي بود و در منابع اسلامي هم آمده است، پيشنهاد كرد و پس از تصويب و تأييد مراجع ذيربط، چهاردهم مهرماه به‌عنوان روز دامپزشكي معين شد.